Elk jaar hetzelfde ritueel. Met de kinderen op de fiets naar de binnenstad, fiets ergens bij de Haven kwijt, en dan met z’n allen tussen de duizenden anderen naar de Grote Markt om de stoomboot te zien aankomen. Dit jaar hadden we een goede plek, vooraan bij de Grote Kerk. De jongste op mijn schouders, de oudste naast me met een zak pepernoten. Een uur later, toen we terugliepen naar de fietsen, stak ik mijn hand in mijn jaszak en voelde ik niets.
Je kent dat moment. Alle zakken nog een keer, de tas, de kinderwagen, de zak pepernoten. Niets. De sleutelbos was weg, ergens tussen de Grote Markt en de Haven, in een mensenmassa waarin je nog geen muntstuk zou terugvinden.
Eerst de fietsen, dan het huis
De fietssleutels zaten aan dezelfde bos, dus de fietsen bleven staan. Een vriend uit Princenhage is ons komen halen. Thuis in het Ginneken stond ik voor mijn eigen voordeur met twee moeie kinderen en geen manier om binnen te komen. Mijn vrouw was op haar werk in Tilburg, met haar eigen sleutel, en zou pas tegen acht uur thuis zijn.
Ik heb die middag voor het eerst een slotenmaker in Breda gebeld. Niet met de verwachting dat het snel zou gaan, het was tenslotte zondag en de halve stad was op de been. Maar binnen drie kwartier stond er een bus voor de deur. Deur open zonder schade, daar was ik eigenlijk vooral verbaasd over. Ik had een geforceerd slot verwacht.
De vraag die ik niet had verwacht
Toen de deur open was, stelde de monteur een vraag waar ik zelf nog niet over had nagedacht. Of ik de sloten wilde laten vervangen. Mijn eerste reactie was nee, de sleutels zijn gewoon kwijt, niemand weet van wie ze zijn. Hij liet me een labeltje zien dat aan mijn bos had gehangen: een plastic naamplaatje van de sportclub van mijn dochter, met onze achternaam. In Breda zijn er niet zoveel mensen met die naam. Met een telefoon en twee minuten zoeken had iemand ons adres.
Dat was het moment waarop ik ja zei. De cilinder van de voordeur en de achterdeur zijn dezelfde middag nog vervangen, met gelijksluitende sleutels zodat we voortaan maar één sleutel nodig hebben voor beide deuren. Een kwartier per deur, meer was het niet.
Wat we nu anders doen bij drukke dagen
De carnavalsoptocht komt eraan, de kerstmarkt, de koopzondagen in december. Mijn sleutels gaan voortaan in een binnenzak met rits, en er hangt niets meer aan waar onze naam op staat. De reservesleutel ligt niet meer bij de buren naast ons, maar bij mijn schoonouders in de Hoge Vucht, zodat we op zo’n dag niet meer afhankelijk zijn van wie er toevallig thuis is.
En de fietsen? Die hebben we de volgende ochtend opgehaald. De sleutels zijn nooit meer boven water gekomen. Als je dit leest terwijl je zelf net je bos kwijt bent: bel een slotenmaker in Breda voordat je een week gaat wachten of ze nog opduiken. Ik heb geleerd dat de kosten van een nieuwe cilinder een stuk lager zijn dan de kosten van een slechte nachtrust.
Dit artikel kwam tot stand in samenwerking met Slotenmaker Breda.
